İçindekiler
I. Kalabalık
II. Bakış
III. Duruş
IV. Çatlak
V. Yargı
VI. Zehir
VII. İç Ses
VIII. İniş
IX. Kalan
Editör Yazısı
“NEV’I ŞAHSINA MÜNHASIR”
Murat Mustafa Ciritçi
Hayat bazen bir bakışla değişir. Bu sayımızda, İstanbul’un kalabalığında geçen ve sizi kendi yargılarınızla yüzleştirecek bir hikâyeyi paylaşıyorum. Sessiz bir yolculuk, bazen en derin sohbetten daha fazla şey anlatır.
I. Kalabalık
Öğle vakti.
Metrobüs dolu.
Omuzlar birbirine değiyor, bakışlar kaçıyor.
Herkes bir yere gidiyor.
Kimse bulunduğu yerde değil.
Ben de değilim.
Telefonu elime alıyorum.
Ekran açık.
Zihnim kapalı.
II. Bakış
Yanıma biri oturuyor.
Beyaz bir kıyafet.
Sessiz. Sabit.
Hiçbir şey yapmıyor.
Sadece oturuyor.
Bu, tuhaf geliyor.
Göz göze geliyoruz.
“Yorgunsun,” diyor.
“Biraz.”
“Herkes.”
Sessizlik.
III. Duruş
Metrobüs sarsılıyor.
İnsanlar birbirine çarpıyor.
Bir çanta adamın dizine vuruyor.
Elini kaldırıp nazikçe geri veriyor.
Hepsi bu.
Ben yerimde kıpırdanıyorum.
Elim cebime gidiyor.
Telefonu çıkarıp geri koyuyorum.
O hâlâ aynı.
“Sıkılmıyor musunuz?” diyorum.
Bana bakıyor.
“Sıkılmak,” diyor,
“insanın kendine tahammül edememesidir.”
IV. Çatlak
Camdan dışarı bakıyorum.
Sonra içeri.
Aynı yerdeyiz.
Ben doluyum.
O değil.
V. Yargı
Bir anda fark ediyorum:
Ben bu adamı daha başta tanımıştım.
Bir kıyafet, bir yaş, bir yüz…
ve gerisini tamamlamıştım.
Sormadan.
Dinlemeden.
Cevap vermedim.
VI. Zehir
“İnsan,” diyor,
“duyduğunu sanır.”
Kısa bir bakış.
“Sonra ona inanır.”
VII. İç Ses
Metrobüs ilerliyor.
Duraklar geçiyor.
Ama içimde bir şey yerinden oynuyor.
Kimi hiç tanımadan sildim?
Kimi dinlemeden karar verdim?
Ve en çok—
Kendimden neyi sakladım?
VIII. İniş
Durak geliyor.
Ayağa kalkıyorum.
“İyi yolculuklar,” diyorum.
Başını sallıyor.
“İnsanları ayırma.”
İniyorum.
IX. Kalan
Kalabalığa karışıyorum.
Her şey aynı.
Ama bir şey eksik.
Bazen bir insanla değil,
kendi zihninle karşılaşırsın.
Bu bir sohbet değildi.
Bu, fark etmeden kurduğum yargıların çözülmesiydi.
O adam indi.
Ama bende kalan o değildi.
Kendimden emin sandığım tarafım…
ilk kez sustu.
