Birkaç Kelimelik Dünya

Bir hayatın birkaç kelimeyle anlatılabileceği fikrinden esinlendim.

Sonra düşündüm:

Belki mesele az kelimeyle çok şey söylemek değil, söylenmeyeni insana bırakmaktı.

Ben de birkaç kelimeyle dünyaya küçük bir iz bırakmak istedim.

Çünkü insan bazen kendi hikâyesine o kadar dalıyor ki başkasının hikâyesini unutuyor.

Bir çocuğu.
Bir kuşu.
Bir ağacı.
Denizi.
Toprağı.

Ve belki en çok da neden burada olduğumuzu…

Dünyadan ne kadar aldığımız kadar, geride ne bıraktığımızın da bir anlamı olmalı.

Belki insanlık dediğimiz şey, kendimizden başkasının acısına da içimizde bir yer açabilmektir.

“Oyuncağını aldı. Annesine yer kalmadı.”

Çocuklar dünyayı yanlarında taşıyabileceklerini sanırlar.

Bazen hayat, küçücük bir çantaya koca bir vedayı sığdırır.

“Deniz sustu. Kıyıya yalnız isimler vurdu.”

Deniz sınır bilmez.
Dalgalar kimlik sormaz.

Bazen bir insan karşı kıyıya ulaşamaz; ama hikâyesi ulaşır.

“Kuşlar döndü. İnsanların dönecek evi kalmamıştı.”

Kuşlar giderken dönüş yolunu da gökyüzüne bırakır.

İnsan bazen gider.

Ve ardında yalnızca “döneceğim” dediği bir ev bırakır.

“Gökyüzü aydınlandı. Kimse güneş doğdu sanmadı.”

İnsan karanlıktan korktuğu için ışığı aradı.

Sonra öyle bir ışık yaptı ki, karanlık onun yanında masum kaldı.

“Dünya doydu. İnsan doymadı.”

Toprak verdi.
Deniz verdi.
Ağaç verdi.

İnsan aldı.

Belki de bütün mesele, neye sahip olduğumuz değil; ne zaman yeter diyebildiğimizdi.